Κούκλα είσαι, Κούκλα!!!

Κούκλα είσαι, Κούκλα!!!

|| UP–όψεις + ενδιαφέροντα ||

της Βίκυς Αρβανίτη

Πτυχιούχος Γαλλικής Φιλολογίας Παν/μιου Αθηνών – Καθηγήτρια Μ.Ε.
GLYFADA METROPOLITANS

 

Δεν υπάρχει πλέον πιο συχνή λέξη στα “σχόλια” των φωτογραφιών στο facebookΚούκλα.

Μία σύντομη λέξη, έξι γράμματα μόνο, που “βολεύουν” είτε άντρα είτε γυναίκα σχολιαστή.

Δεν μπαίνεις σε λεπτομέρειες, δεν αναλύεις, δεν διευκρινίζεις, ΔΕΝ ΑΣΧΟΛΕΙΣΑΙ γενικώς.

Απλώς βγαίνεις από την υποχρέωση να γράψεις κάτι στη “φίλη” σου που άλλοτε απελπιστικά συχνά και άλλοτε σπάνια δημοσιοποιεί φωτογραφίες της. Ικανοποιείς επαρκώς τη φιλαρέσκειά της και κυρίως, ταιριάζει σε κάθε ηλικία!

όμως κάποτε, η κούκλα ήταν ένα ουσιαστικό δώρο. Το ένοιωθες, είχες αποταμιεύσει χρήματα, είχες ψάξει ποια κούκλα θα ικανοποιούσε περισσότερο ένα μικρότερο ή πολύ μεγαλύτερο κορίτσι, σε είχε μαγέψει η έκφρασή της. Στόλισμα στη συσκευασία, κορδέλες, περιποίηση και η χαρά ζωγραφισμένη στο πρόσωπο όταν ανοίγονταν ο μικρός θησαυρός. Η κούκλα είχε σημασία. Το δώρο είχε διάρκεια. Συχνά μέχρι τα γεράματα.

Πλημμυρισμένη πλέον η αγορά με κούκλες και η χαρά που προσφέρει εφήμερη. Όπως η φιλοφρόνηση.

Με εξαιρετική ευκολία πλέον ακούς σε κάθε κοινωνική εκδήλωση ροή φιλοφρονήσεων, κοινοτυπίες, επαναλαμβανόμενα κοσμητικά επίθετα, χωρίς να κοπιάζει να μπει κανείς στην ουσία. Και είναι ακριβώς αυτός ο λόγος για τον οποίο και άμεσα λησμονούνται.

Αλήθεια, μπορείτε να ανακαλέσετε μία φιλοφρόνηση, ένα κοπλιμάν όπως συνηθίζουμε να λέμε, που σας έγινε τον τελευταίο χρόνο; Δύσκολο. Κι αυτό επειδή δεν είχε ούτε βάθος ούτε ουσία. Ηταν μία στιγμιαία χαρά, ένα μειδίαμα φευγαλέο. Αναμφισβήτητα όμως θυμόμαστε μία “πικρή κουβέντα” που μας παρακίνησε εντέλει, μετά το αρχικό σοκ, να βελτιωθούμε άρα και να εξελιχθούμε.

Κούκλα η φίλη μας, κούκλα η καλεσμένη σε μια τηλεοπτική εκπομπή, κούκλα η συμπεθέρα, κούκλα η γειτόνισσα, κούκλα η αντιπαθής συνάδελφος, κούκλα η χαιρέκακη γνωστή μας. Γέμισε ο τόπος κούκλες!

Στην εποχή του φτηνού και αναλώσιμου δεν θα μπορούσε να μην έχει επηρεαστεί η καθημερινότητα της συμπεριφοράς μας, επιδιώκοντας να είμαστε αρεστοί με εύπεπτα και ανώδυνα σχόλια.

Το πραγματικό ενδιαφέρον απαιτεί άλλωστε χρόνο, προσπάθεια και γενναιότητα.