|| Άποψη ||
Μάς ενημερώνει η Μαριάννα Αδαμοπούλου, συγγραφέας – Graphic Designer
το Πάσχα για τους vegans στην Ελλάδα, και όχι μόνο, αποτελεί αναμφίβολα μια αρκετά δύσκολη εποχή. Το πρόβλημα σίγουρα εντοπίζεται στο βράδυ του μεγάλου Σαββάτου, καθώς και στην Κυριακή του Πάσχα. Όμως, θα ήθελα να πάμε λίγο πιο πίσω, στην διάρκεια της Σαρακοστής. Πρόκειται για την περίοδο της μεγάλης νηστείας, κατά την οποία απέχουμε όχι μόνο από το κρέας και τα ζωικά προϊόντα, αλλά ορισμένες φορές και από το λάδι· κυρίως όμως από ό,τι σχετίζεται με το «κακό». Με λίγα λόγια, αν αναζητήσει κάποιος το νόημα του θεσμού της νηστείας, θα διαπιστώσει πως πρόκειται για μία διαδικασία κατά την οποία προάγεται τόσο η σωματική όσο και η ψυχική υγεία, επιτρέποντάς μας να έρθουμε πιο κοντά στο θείο· ανεξαρτήτως θρησκείας. Μια διαδικασία εξαγνισμού του σώματος και του πνεύματος, η οποία μας δυναμώνει τόσο ώστε να είμαστε έτοιμοι να μπορέσουμε να περάσουμε σε ένα ανώτερο πνευματικό επίπεδο· λαμβάνοντας πάντα υπ’ όψιν πως ο άνθρωπος ως νοήμον όν μπορεί να το κατορθώσει αυτό.
Αρχικά, θα ήθελα να προσεγγίσουμε το θέμα από χριστιανική σκοπιά. Οι θυσίες ζώων είναι καθαρά μια πρακτική που συναντάμε αυστηρά στην Παλαιά Διαθήκη, και όχι στην Καινή που διδάσκει η σύγχρονη Χριστιανική θρησκεία. Με βάση την Παλαιά Διαθήκη οι πιστοί πρόσφεραν αμνούς ως θυσία στον Θεό προκειμένου να πάρουν άφεση αμαρτιών. Πιο συγκεκριμένα τώρα, ας έρθουμε στο έθιμο του σουβλίσματος, ενός καθαρά Εβραϊκού θεσμού. Στα εβραϊκά, «Πάσχα» σημαίνει «έξοδος», και σύμφωνα με την παράδοση, το βράδυ πριν ο Μωυσής να οδηγήσει τον λαό των Εβραίων έξω από την Αίγυπτο, κάθε οικογένεια θυσίασε έναν αμνό στον Θεό, βάφοντας με το αίμα του την πόρτα του σπιτιού της, ώστε να γλυτώσει από το θανατικό τον πρωτότοκο υιό της, σε περίπτωση που η τελευταία είχε αμαρτάνει.
Με βάση τώρα την Καινή Διαθήκη, φτάνουμε στα χρόνια του Χριστού. Όταν ο Ιωάννης ο Πρόδρομος τον σύστησε φώναξε «Ιδού ο Αμνός του Θεού, ο αίρων την αμαρτία του κόσμου». Ιωάννης α:36. Ο Χριστός συνεπώς, παίρνοντας επάνω του όλες τις αμαρτίες του κόσμου και δεχόμενος την παρομοίωση του εαυτού του με «αμνό», δέχτηκε να αποτελέσει την ύστατη θυσία, βάζοντας έτσι ένα τέλος σε όλες όσες είχαν προηγηθεί. Επομένως, πιστεύοντας σε έναν Θεό και ένα δόγμα που δοξάζει την αγάπη, την ισότητα, την ελευθερία και που μας προστάζει το «ου φονεύσεις», αναρωτιέμαι πώς υπάρχει χώρος για τέτοιου είδους βάρβαρες πρακτικές, που κλονίζουν τα θεμέλια αυτού που αγωνιζόμαστε τόσους αιώνες να χτίσουμε και που ονομάζουμε πολιτισμό και αγάπη.
Ας επανέλθουμε τώρα στην νηστεία. Αν ένα ανθρώπινο ον έχει την δυνατότητα να κατορθώσει να παραμείνει καθαρό και υγιές πνευματικά και σωματικά για 40 ημέρες, τότε γιατί να μην απολαύσει τα οφέλη αυτού για περισσότερο χρονικό διάστημα, ή ακόμη και παγίως; Δεν αναφέρομαι σε ακραίου τύπου νηστείες όπου λείπει έως και το λάδι, αλλά σε μια διατροφή απαλλαγμένη από την βία και τις τοξίνες. Γιατί, αν το σκεφτεί κανείς, μοιάζει αδιανόητο στον 21ο αιώνα το να σκοτώνεις προκειμένου να εξασφαλίσεις το γεύμα σου· αναιρεί μονομιάς όλη την πρόοδο και την εξέλιξη, που όπως προαναφέραμε, πασχίσαμε και πασχίζουμε για να πετύχουμε.
Εν ολίγοις, το Πάσχα και κυρίως η Ανάσταση, σε όποια θρησκεία ή θεό κι αν πιστεύει κανείς, συμβολίζει την αναγέννηση. Και πάντα, από μικρή ηλικία, θα μας θυμάμαι όλους ενωμένους υπό των ήχο των χαρμόσυνων καμπανών, την Άνοιξη που ανασταίνεται κι ο πλανήτης, μαζεμένους σ’ έναν περίβολο να ξορκίζουμε τον θάνατο και να γιορτάζουμε την ζωή.
Ευχαριστούμε την κ. Αδαμοπούλου για τις πληροφορίες και τον σχεδιασμό των εικαστικών του άρθρου – [photo του σημερινού δημιουργικού (μέρος της σύνθεσης), Last supper- Leonardo Da Vinci 1495-1498].