Μαίρη Παναγάκου: Ραβανί με γιαούρτι (Βέρροια)
|| Κάθε Πέμπτη ||
Εύκολες, νόστιμες και οικονομικές συνταγές που θα αναδείξουν την αγάπη και το μεράκι σας για τους δικούς σας ανθρώπους
Υλικά για 20 κομμάτια
1 1/2 φλ τσ σιμιγδάλι χοντρό
1 1/2 φλ τσ αλεύρι για όλες τις χρήσεις
2 φλ τσ γιαούρτι
1/2 κ γλ μαγειρική σόδα
1 φλ τσ ζάχαρη
1/2 φλ τσ βούτυρο γάλακτος λιωμένο
1/2 φλ τσ σησαμέλαιο
6 αυγά
ξύσμα από 1 λεμόνι
1/2 φλ τσ αμύγδαλα ασπρισμένα και χοντροαλεσμένα
20 ολόκληρα αμύγδαλα ασπρισμένα
Για το σιρόπι
3 φλ τσ ζάχαρη
3 φλ τσ νερό
1/2 λεμόνι τον χυμό
Τρόπος παρασκευής
1. Σε μιά λεκάνη ανακατεύουμε τη μισή ζάχαρη με το σιμιγδάλι.
Ανακατεύουμε τη σόδα με το γιαούρτι, το ξύσμα λεμονιού και τα ανακατεύουμε με το μείγμα σιμιγδαλιού. Σκεπάζουμε τη λεκάνη και αφήνουμε να ξεκουραστεί ια 1 ώρα.
2. Χτυπάμε στο μίξερ το βούτυρο και το σησαμέλαιο με την υπόλοιπη ζάχαρη, μέχρι να ασπρίσουν, προσθέτουμε τους κρόκους και συνεχίζουμε το χτύπημα μέχρι να αφρατέψουν.
3. Σε μεταλλικό σκεύος χτυπάμε τα ασπράδια σε σφικτή μαρέγκα.
Προσθέτουμε το μείγμα των κρόκων και τα αλεσμένα αμύγδαλα στο μείγμα του γιαουρτιού
και ανακατεύουμε. Τέλος προσθέτουμε την μαρέγκα, ανακατεύοντας απαλά με σπάτουλα, από κάτω προς τα πάνω με κυκλικές κινήσεις.
4. Προθερμαίνουμε τον φούρνο στους 180ο πάνω κάτω, βουτυρώνουμε ένα ταψί Νο 28 και ψήνουμε για 30′. Ετοιμάζουμε το σιρόπι: Βράζουμε το νερό με τη ζάχαρη και τον χυμό λεμονιού για 5′ (από τη στιγμή που θα πάρει βράση).
5. Όταν ψηθεί το ραβανί, το αφήνουμε να μισοκρυώσει, το κόβουμε και το περιχύνουμε με το ζεστό σιρόπι. Το ξαναβάζουμε στο ζεστό φούρνο, τον ανάβουμε στους 160′ και ψήνουμε για άλλα 10′ για να καραμελλώσει ελαφρά η επιφάνεια του. Το βγάζουμε από τον φούρνο, το αφήνουμε να κρυώσει και να απορροφήσει όλο το σιρόπι.
Σερβίρουμε το ραβανί, μπήγοντας από ένα ολόκληρο αμύγδαλο σε κάθε κομμάτι.
Ευχαριστούμε την chef Μαίρη Παναγάκου, για αυτή την υπέροχη συνταγή.
Μ.Π.: Η αγάπη μου για την λαϊκή παράδοση, την παραδοσιακή μαγειρική και τα βοτάνια, με βοήθησαν να συλλέξω τον πλούτο της Ελληνικής παράδοσης που χάνεται και με μεράκι να την καταγράψω και να την παραδώσω στις επόμενες γενηές, πιστεύοντας ότι “είμαστε υποχρεωμένοι όπως τα πήραμε από τους προγόνους μας να τα παραδώσουμε στους απογόνους μας”, έτσι ώστε οι Ελληνικές ρίζες μας να μην έχουν τον φόβο να ξερριζωθούν από τον ανεμοστρόβιλο της παγκοσμιοποίησης.
