|| Άποψη ||
τονα στείλουν ένα μήνυμα ή το να συμπληρώσουν ένα χαρτί με τον προορισμό και την ώρα εξόδου τους, τους περισσότερους πολίτες δεν τους ξένισε. Λόγω πανδημίας, εκείνοι οι οποίοι νόσησαν δέχτηκαν αναγκαστικά το «ανοιχτό ιατρικό ιστορικό», καθώς και οι ταξιδιώτες το «ιατρικό διαβατήριο», ένα έγγραφο δηλαδή, στο οποίο αναγράφεται το ιατρικό ιστορικό όσον αφορά στον Covid-19. Φυσικά, υπήρχαν κι εκείνοι που αντέδρασαν, και ήταν αρκετοί. Όμως, και στις δύο περιπτώσεις ο κοινός παρονομαστής είναι ο ίδιος· η προεργασία για το ξεπούλημα των προσωπικών δεδομένων και την εγκαθίδρυση οργουελικών καθεστώτων είχε ήδη ξεκινήσει εδώ και δεκαετίες.
Προτού υποπέσουμε στο δίλλημα «μήνυμα στο 13033 ή τιμωρία», η πλειονότητα του δυτικού τουλάχιστον πληθυσμού είχε Α.Φ.Μ., Α.Τ., Α.Μ.Κ.Α., διαβατήριο κλπ., είχε δημιουργήσει οικειοθελώς λογαριασμούς στο Facebook, το twitter, το Instagram, το linked in, είχε εγγραφεί σε ένα σωρό websites, είχε συμφωνήσει σε όρους που δεν έκανε ποτέ κανείς τον κόπο να διαβάσει, και φυσικά είχε δεχτεί αμέτρητα cookies. Πέραν αυτού, όλοι θυμόμαστε την μόδα του location που προσέφερε το Facebook, κατά την οποία ο καθένας δήλωνε αυτοβούλως, ανά πάσα ώρα και στιγμή, την ακριβή τοποθεσία του, δίχως την απειλή ενός προστίμου. Ακόμη, λίγοι έχουν απομείνει δίχως ένα smart phone που να μην έχει ανοιχτή την υπηρεσία του location, ώστε να δίνει σήμα στα κεντρικά της εκάστοτε εταιρείας για την τοποθεσία του ιδιοκτήτη του.
Το πείραμα, λοιπόν, πέτυχε! Με πρόσχημα την πανδημία, οι κυβερνήσεις προχωρούν πλέον ανοιχτά στην νομιμοποίηση των ανοιχτών προσωπικών δεδομένων, δίχως πισωγυρίσματα. Η παγίδα των social media λειτούργησε ακριβώς όπως είχε στηθεί για να λειτουργήσει, στρώνοντας το έδαφος για έναν κόσμο όπου η ανωνυμία θα αποτελεί πλέον παρελθόν. Τα ονόματα είναι ονόματα, οι αριθμοί παραμένουν αριθμοί, τα σύμβολα σύμβολα, οι συνήθειες συνήθειες. Κανείς δεν νοιάζεται αν όλα αυτά είναι γνωστά, καθώς δεν είναι παρά ένα μέρος του φαίνεσθαι. Το θέμα εδώ όμως είναι άλλο, τι γίνεται όταν όλες αυτές οι «κάμερες» διαπεράσουν το σώμα σου κι αρχίσουν να παρακολουθούν τι συμβαίνει μέσα στο μυαλό σου; – Τότε είναι πολύ αργά· η ζωή σου κυλά μέσα σε μια οθόνη, ρυάκι ανάμεσα σε χαρακτήρες κι αριθμούς, αντί να απλώνεται εκεί έξω.
Για να σταθεί ένα κράτος χρειάζεται όρια· από την άλλη όμως, υπάρχουν και κάποια όρια τα οποία δεν τα βάζουμε για να καθηλωνόμαστε, αλλά για να τα ξεπερνάμε, ώστε να ψηλώνει το πνεύμα μας. Η ιστορία άλλωστε, έχει καταστήσει σαφές πως όσο περισσότερο στενεύει η ελευθερία, τόσο περισσότερο πλαταίνει ο άνθρωπος. Και πάντοτε, μέσα στις μάζες που δεν αντιδρούσαν, που υποτάσσονταν στις επιταγές των «μεγάλων αδελφών», αναπτύσσονταν κι άνθρωποι μεγάλοι, που δεν χωρούσαν σε κιτάπια και ηλεκτρονικά προφίλ· μοναχά σε βιβλία ανατρεπτικά και πράξεις σπουδαίες. Θα κλείσω, λοιπόν, με την φράση του Όργουελ από το 1984, «Δεν θα επαναστατήσουν αν δεν αποκτήσουν συνείδηση, και δεν θα αποκτήσουν συνείδηση αν δεν επαναστατήσουν.».
Ευχαριστούμε την κ. Αδαμοπούλου για τις πληροφορίες και τον σχεδιασμό των εικαστικών του άρθρου.
Η Μαριάννα Αδαμοπούλου γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε στο Λονδίνο Art & Design κι έκτοτε ασχολείται ενεργά με το Graphic Design. Ακόμη, είναι μουσικός καθώς και συγγραφέας, έχοντας γράψει, μεταξύ άλλων, το Best Seller «Η Πόρνη» εκδόσεις iWrite, Αθήνα 2018.
follow us on twitter
