Φρένο στις υπερβολικές και αυθαίρετες φορολογικές επιβαρύνσεις!
‘Φρένο’ στις υπερβολικές και συχνά αυθαίρετες φορολογικές επιβαρύνσεις που επιβάλλουν οι αρμόδιες ελεγκτικές Αρχές, βάζει η δικαιοσύνη.
Με απόφαση ‘μπούσουλα’ για χιλιάδες παρεμφερείς υποθέσεις το Διοικητικό Εφετείο Αθηνών, δικαιώνοντας τον δημοφιλή τραγουδιστή Μιχ. Χατζηγιάννη στην προσωπική φορολογική του περιπέτεια, ξεκαθαρίζει ότι τα τραπεζικά εμβάσματα δεν σημαίνουν αυτομάτως ότι υπάρχει και μία ‘προσαύξηση της περιουσίας’ του φορολογουμένου από ‘άγνωστη πηγή ή αιτία’, όπως συνηθίζει να δέχεται η Εφορία στην προσπάθειά της να ‘στριμώξει’ τους ελεγχόμενους και να καταλογίσει όσο το δυνατό περισσότερους φόρους.
Αποκρούοντας ως εσφαλμένη και μη νόμιμη τη σχετική φορολογική πρακτική η δικαιοσύνη ανοίγει τον δρόμο για την ακύρωση μεγάλων ποσών φόρων, που έχουν καταλογιστεί με αφορμή εκτεταμένους ελέγχους που έγιναν τα τελευταία χρόνια (κυρίως μετά τον εντοπισμό διακίνησης σημαντικών κονδυλίων μέσω τραπεζικών λογαριασμών με εμβάσματα και προς το εξωτερικό), ώστε να διαπιστωθεί εάν αυτά δικαιολογούνται με βάση τα δηλωθέντα εισοδήματα.
Το μπλόκο
Υστερα από την έκδοση της ‘πιλοτικής απόφασης’ (884/16) του Συμβουλίου της Επικρατείας για την ερμηνεία του δρακόντειου φορολογικού νόμου 3388/10, το Δ. Εφετείο ‘μπλοκάρει’ ουσιαστικά την τακτική της Εφορίας να θεωρεί ότι τα ποσά των τραπεζικών εμβασμάτων αποτελούν αυτόματα προσαύξηση περιουσίας από άγνωστη πηγή και να τα φορολογεί σαν ένα καινούργιο περιουσιακό στοιχείο που προέκυψε την ημερομηνία αποστολής του εμβάσματος.
Αντίθετα προς τη λογική της Εφορίας, το δικαστήριο εξηγεί ότι κρίσιμος χρόνος για τη φορολόγηση δεν μπορεί να θεωρείται ο χρόνος διενέργειας του εμβάσματος, αλλά αυτό που ενδιαφέρει (και αποτελεί αντικείμενο απόδειξης από την πλευρά του φορολογουμένου) είναι εάν το συγκεκριμένο ποσό υπήρχε από παλιότερα ως εισόδημα του ενδιαφερομένου που είχε δηλωθεί και φορολογηθεί.
Ετσι, σημασία δεν έχει ο χρόνος που έγινε το έμβασμα (με αφορμή το οποίο διαπιστώθηκε η προσαύξηση της περιουσίας), αλλά ο χρόνος που το ποσό αυτό είχε μπει στο παρελθόν στον λογαριασμό του δικαιούχου (είτε ολόκληρο, είτε με τμηματικές καταθέσεις) ή ο χρόνος κατά τον οποίο προέκυψε με οποιονδήποτε τρόπο η σχετική προσαύξηση της περιουσίας (μέσω εισοδημάτων, αγοραπωλησιών κ.λπ.).
Οι παραδοχές αυτές έχουν τεράστια σημασία για τον τρόπο φορολόγησης, όχι μόνο γιατί δίνουν τη δυνατότητα στον φορολογούμενο να αποδείξει ότι το επίμαχο έμβασμα προέρχεται από εισοδήματα του παρελθόντος που το καλύπτουν, αλλά και επειδή σε περίπτωση που δεν υπερκαλύπτεται, η φορολόγηση θα πρέπει ουσιαστικά να γίνει με παλιότερα (και ευνοϊκότερα) δεδομένα, ενώ είναι παράλληλα πολύ πιθανό (λόγω του διαφορετικού υπολογισμού του κρίσιμου χρόνου) να έχει επέλθει και παραγραφή των σχετικών αξιώσεων του Δημοσίου, όπως κρίθηκε με άλλες δικαστικές αποφάσεις που αμφισβήτησαν ως μη νόμιμες τις αλλεπάλληλες παρατάσεις που έδωσε το υπουργείο Οικονομικών για ελέγχους και πρόστιμα σε βάθος χρόνου (και άνω των 7 ή 10 ετών), ακυρώνοντάς τα.
Βέβαια για να αποφύγει ο πολίτης την υπερφορολόγηση αυτή και να πετύχει την ακύρωσή της, θα έχει να αντιμετωπίσει την αντικειμενική δυσκολία να βρει τι ακριβώς είχε κάνει με τα περιουσιακά στοιχεία και συναλλαγές παλαιότερων ετών, για τα οποία μπορεί να μην έχει (ούτε άλλωστε και οι ίδιες οι τράπεζες πολύ συχνά) κρατήσει τα κατάλληλα στοιχεία και αρχεία.
Η ακύρωση
Στην περίπτωση του τραγουδιστή το Δ. Εφετείο έκρινε εσφαλμένη τη διαδικασία φορολόγησής του και ακύρωσε τον καταλογισμό σε βάρος του μεγάλου ποσού, καθώς δέχθηκε πως από τα στοιχεία που προσκόμισε από κατά καιρούς κινήσεις των λογαριασμών του, απέδειξε ότι μεγάλο μέρος των εμβασμάτων υπερκαλυπτόταν πλήρως από αμοιβές, προθεσμιακές καταθέσεις, δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας κ.λπ. Ο σε βάρος του έλεγχος προκλήθηκε με αφορμή εμβάσματα συνολικά ύψους 5,3 εκατ. ευρώ το διάστημα 2010-11 προς το εξωτερικό από χρήματα που είχε φέρει παλιότερα από εκεί στην Ελλάδα για επενδύσεις.
Αλ. Αυλωνίτης
source: έθνος.gr